link do zdjęć: https://photos.app.goo.gl/ToXTpjX8wmrvhgK4A

Sakrament bierzmowania nazywany jest sakramentem dojrzałości chrześcijańskiej. Młodzi ludzie dorastając takiej dojrzałości powinni się nauczyć. Po to, aby w dorosłym życiu stawić czoła wymaganiom, które stawia nam współczesny świat. Przez trzy dni wspólnego przebywania staliśmy się świadkami wielu bardzo pouczających wydarzeń. Czas spędziliśmy duchowo, podróżniczo oraz integracyjnie. Pierwszym przystankiem rekolekcyjnej drogi stał się Sanok. Przed południem zwiedzalismy Muzeum Budownictwa Ludowego i dzięki wspaniałym przewodnikom, dane nam było poznać tereny południowo – wschodniej Polski z jej dawną kulturą i mieszkańcami, którzy w zawierusze historii zostali przesiedleni. Rynek Galicyjski, Synagoga z Połańca, dostojna Cerkiem oraz zgliszcza kościoła, który nie tak dawno spłonął, na długo pozostaną w pamięci młodych uczestników rekolekcji.

Później przyszedł czas na obiad w gościnnej Restauracji „Bartek” i wizyta u ks. Proboszcza Zbigniewa Góry w parafii Chrystusa Króla w Sanoku. Tam dane nam było poznać piękną postać ks. Zdzisława Peszkowskiego, który przez całe życie przypominał prawdę o Katyniu. Historię życia i działalności ks. Peszkowskiego przybliżył nam Pan Krzysztof Zając osobiście z Nim związany. Wraz z młodzieżą byliśmy świadkami prezentacji możliwości organów piszczałkowych, które nie tak dawno zostały ukończone w tej sanockiej parafii. Ks. Łukasz Staszewski – wikariusz zaprezentował możliwości brzmieniowe tak zacnego instrumentu. Jedna z naszych uczennic pięknie poradziła sobie w grze organowej dając świadectwo tego, że młodzi potrafią rozwijać talenty i są bardzo odważni.

Późniejszym popołudniem dotarliśmy do Ośrodka Rekolekcyjnego w Zboiskach. Tam zakwaterowanie, kolacja i pierwsze spotkanie z prowadzacym rekolekcje ks. Tomaszem. I pierwszy ważny temat. Umieć zbudować życiowy dom. Zadbać o fundamenty. I nie zrobić tego byle jak. Z tym pytaniem młodzież przeżyła I piątek miesiąca i udała się na odpoczynek.

Następnego dnia przed południem było duchowo i rekolekcyjnie. Dom już postawiony. Trzeba go urządzić i umeblować darami Ducha Świętego. Jak to zrobić? Praca w grupach przyniosła odpowiedź. Bogactwo zawarte w powiedzeniu: „Co dwie głowy to nie jedna” zaowocowało wieloma mądrymi radami. Kto zechciał na pewno skorzystał. Po południu udaliśmy się do Sanoka aby zwiedzić piękną cerkiew w Olchowcah czy zagubiony w lesie lecz majacy swój blask i urok, kościółek w Lisznej. Obowiązkowym punktem programu była wizyta w McDonald. W programie pozostał jeszcze urokliwy sanocki Rynek z piekną Farą i zacisznym klasztorem Ojców Franciszkanów. Po powrocie i kolacji młodzi mieli czas dla siebie ponieważ czuli taką potrzebę aby poprzebywać razem. Wspólne rozmowy a nawet i małe szaleństwa zawsze są wpisane w takie rekolekcyjne wydarzenia.

Została nam jeszcze niedziela z poranną modlitwą, pysznym śniadaniem (były naleśniki) i ostatnią konferencją ks. Tomasza. I z pytaniem: Jak żyć? By kiedyś nie wstydzić się wspomnień. Zwieńczeniem pobytu stała się Eucharystia wraz z parafianami. I od razu młodziej zrobiło się w kościele. A obecni tam od lat parafianie z radością patrzyli na młodzież, która stoi na wysokości zadania. Pozostało nam jeszcze śmieci pozbierać, korytarz zamieść i zjeść dobry obiad. A potem droga do domu. Gdyby nawet kilka osób te dni zmieniły, to było warto. A nawet ktoś szepnął tak młodzieńczo, że fajnie było. I ktoś inny powiedział słowo dziękuję. Wdzięczność należy wyrazić Rodzicom za opiekę i chęć udziału. Annie, Justynie i Bartoszowi oraz Kubie niech młodzież podziękuje przy najbliższym spotkaniu. Zrobili to dla Was, bo pewnie sami wspominają jak piękna jest młodość i jak warto dobrze wykorzystać czas. Serdeczne słowa wdzięczności dla ks. Tomasza za mądrość słowa i za to, że przez te trzy dni stał się jednym z nas (w rozmowie, wspólnym posiłku, modlitwie i konferencjach). Nie było widać przez moment, że to Dyrektor Ośrodka. Biegł razem z nami i słuchał. Serdeczne Bóg zapłać!!!

To był dobry czas.